Ostatnio na blogu:


W modowych internetach zawrzało. Dwukrotnie, za sprawą tej samej gazety. Pierwszy raz nastąpił, kiedy to informacja o pojawieniu się polskiej edycji Vogue'a zelektryzowała wszystkie rodzime fashionistki, których okazuje się być całkiem sporo (pierwszy nakład magazynu wyniósł aż 160 tys. egzemplarzy, przy sprzedaży innych tytułów na poziomie maksymalnie 80 tys. jest to naprawdę imponująca liczba). W tej entuzjastycznej reakcji nie było nic przesadzonego. No bo kto to widział, żeby nawet Ukraina, Rumunia, Islandia czy Tajlandia miały swojego Vogue'a, a Polska niczym ten europejski zaścianek wiecznie wyczekiwała na swoją edycję. Co więcej, myślę, że nie tylko ja dotychczas wybierając się za granicę, przez wiele lat zostawiałam zawsze ciut miejsca w walizce na ulubioną edycję brytyjską czy francuską, oraz oczywiście ikoniczne wydanie amerykańskiego September Issue. Mało tego, ileż to razy wypytując się o destynację podróży moich znajomych dorzucałam "Czy przywiozłabyś/przywiózłbyś mi Vogue'a?", a następnie po otrzymaniu podarunku z wypiekami na twarzy mogłam przeglądać przez wiele godzin najznakomitsze kampanie największych domów mody. Tak było kiedyś. Pomijając fakt, iż moje mieszkanie modowymi magazynami zastawione jest i spokojnie mogłabym z nich skonstruować pokaźny wieżowiec, pikujący w dół poziom zagranicznych wydań skutecznie i systematycznie studzi mój zapęd do powiększania kolekcji.

W każdym razie pojawienie się Vogue Polska, jakkolwiek nie zabrzmi to pompatycznie, jest historyczną chwilą. Sugeruje, że na naszym rynku w końcu jest miejsce dla światowej biblii mody, że mamy co pokazywać i czym konkurować. Przynajmniej w teorii. Bardzo szybko pojawiły się głosy, zwracające uwagę na niedostateczną ilość odpowiednich reklamodawców. Niektórzy przywoływali również mocno dyskusyjny sukces polskiego Harper's Bazaar. Poza tym, po co nam kolejna, prawdopodobnie nie wyróżniająca się niczym prócz legendarnym tytułem i nic nowego nie wnosząca gazeta poświęcona modzie? A raczej "modzie", wszak jest to bardzo wdzięczna dziedzina do przedstawiania w sposób błahy i infantylny. Czy tak czy tak, magazynowi w tamtym czasie nie można było odmówić ponadprzeciętnego potencjału, wszystko za sprawą naprawdę starannie skompletowanej redakcji. Przyznaję, sama w ten potencjał mocno uwierzyłam, myśląc, że może jednak tym razem się uda, a w moje ręce trafi modowa pozycja z prawdziwego zdarzenia. Czy pierwszy numer choć częściowo spełnił moje oczekiwania? I tak i nie, ale wszystko po kolei.

Wracając do internetowej burzy, po raz drugi Vogue podniósł temperaturę co najmniej o kilka stopni w momencie publikacji pierwszej okładki. Cóż, wszystkich tych, którzy spodziewali się do bólu wyfotoszopowanego, iście perfekcyjnego portretu modelki w imponującej stylizacji, musiało spotkać rozczarowanie. Vogue Polska postanowił pójść w kompletnie przeciwnym kierunku, mianowicie au naturel, nadając trendowi swój sznyt. Jest szaro, buro i pozornie byle jak (ach ten krzywy kadr). Zarówno kolorystyka jak i kompozycja okładki jest mocno niestandardowa, przez co od razu wzbudza zainteresowanie i się wyróżnia, szczególnie wśród swoich krzykliwych i nieraz wręcz schizofrenicznych koleżanek z kioskowych półek. Rozczarowują jedynie stylizacje i fakt, iż sukienka Céline jest czarna mnie nie przekonuje. Jestem jak najbardziej za ascetyzmem, ale nie w tej wersji. Poza tym swoista ponurość okładki nie jest (a wręcz nie powinna być) moim zdaniem przypadkowa. Spójrzmy na historię mody w Polsce, czyż nie jest ona dość pesymistyczna? A jak wyglądają nadal w większości stylizacje na polskich ulicach? No właśnie. W każdym razie okładka Vogue'a symbolicznie łączy przeszłość i teraźniejszość, jednocześnie rozpoczynając nowy rozdział w polskiej modzie. Przynajmniej taką mam nadzieję.
Dla mnie pod względem estetycznym redakcja nie mogła lepiej wybrać, tym niemniej jestem w stanie zrozumieć niektóre zarzuty, odnoszące się do innych aspektów. Fotograf Niemiec, pałac w tle pochodzenia rosyjskiego, do tego na deser wykorzystana gra słów z czarną Wołgą w tle. Sumarycznie nie uważam tego za celowe zagranie, aczkolwiek nie wyszło to najszczęśliwiej pod względem wizerunkowym. Wspólnie ze znajomym stwierdziliśmy (Patryk pozdrawiam! :> ), że zamiast niewinnego żarciku budzącego nienajlepsze skojarzenia, można było wybrać czarną Warszawę czy Poloneza, finalny odbiór już byłby łagodniejszy.
Ostatnia i zdecydowanie zabawna kwestia związana z okładką, mianowicie nikt chyba nie przewidział aż tak jej ogromnego, marketingowego sukcesu. Wszystko nie tylko dzięki kontrowersyjności, lecz również przez ukryty, memiczny potencjał, dzięki któremu wieść o nowym magazynie rozniosła się wręcz viralowo. Niektóre przeróbki są naprawdę zabawne, szkoda tylko, że redakcji w tym przypadku zabrakło dystansu i nie wykorzystała sprawy jeszcze bardziej na własną korzyść.
Podsumowując wątek pierwszej polskiej okładki Vogue'a, jednego jej odmówić nie można. Jest naprawdę oryginalna, zdecydowanie wyróżniła się na tle innych marcowych edycji magazynu i zapada w pamięć. Jestem przekonana, że jeżeli za kilkanaście lat zapytać kogoś kto widział jak owa pierwsza okładka wyglądała, będzie znał odpowiedź.
To, co w pierwszej chwili pozytywnie zaskoczyło mnie podczas zakupu Vogue'a, był jego pokaźny rozmiar. Więc jednak udało się pozyskać odpowiednią ilość reklamodawców, a to dobrze wróży gazecie na przyszłość. Natomiast szczerze zdziwiły mnie internetowe komentarze pod tytułem "czemu tak dużo reklam" oraz "same reklamy, co to jest". Jest to krytyka absolutnie dla mnie niezrozumiała, wszak każdy Vogue przynajmniej trzydziestoprocentowym udziałem reklam stoi. Taka już uroda tej gazety, kupując Vogue'a, musisz liczyć się, za przeproszeniem, z "wertowaniem obrazków". Ale o to właśnie też chodzi. Czym byłby Vogue bez tej czasami absurdalnej ilości reklam, to jest właśnie to, co nadaje mu pewien smaczek. Z resztą, to czysta przyjemność móc podziwiać na papierze te wszystkie fantastyczne kampanie marek odzieżowych, o ile faktycznie jest na czym zawiesić oko, a z tym w polskiej edycji jest jednak pewien problem. Aczkolwiek oburzenie, jakoby reklamie Rolexu nie przystawało sąsiadować z kampanią Reserved, uważam za przesadzone. Oczywiście, jest to pismo nadal pretendujące do bycia luksusowym, tym niemniej w zagranicznych edycjach również uświadczymy reklamy sieciówek, tuszu do rzęs firmy L'Oréal, a nawet papierosów. I nie jest to wyłącznie teza, to jest fakt, sama zweryfikowałam, wertując wszystkie zagraniczne vogue'i jakie miałam pod ręką. Trzeba przyznać, że reklamy najpopularniejszych marek coraz częściej są na naprawdę wybitnym poziomie, więc tym bardziej powinny być zamieszczane w najlepszych pismach.
Pierwszemu numerowi polskiego Vogue'a ewidentnie przyświecała idea skupieniu się na jednym głównym motywie jakim jest po prostu Polska. Dzięki temu możemy m.in. poznać sylwetki osobistości posiadających polskie korzenie, związanych ze światem mody za granicą i które prawdopodobnie większości polskim czytelnikom są bliżej nieznane. Licencja Condé Nast implikuje pewien layout i poszczególne elementy gazety, znajdziemy więc standardowy dział z trendami czy makijażem. Cieszy obecność sesji w całości poświęconej polskim projektantom. Nazwisko Andy Rottenberg mówi samo za siebie, a prowadzonemu przez nią działowi kultury nie można niczego zarzucić. Horoskop przemilczę, natomiast crème de la crème stanowi główna sesja numeru, czyli drugi najchętniej komentowany w Internecie wątek związany z gazetą.
Anja Rubik odważną modelką jest i żadnej sesji się nie boi. Juergen Teller również do sztampowych fotografów nie należy, stąd po zaznajomieniu się z okładką można było spodziewać się czegoś absolutnie niestandardowego. I tak się stało. Autor sesji został poproszony o zaprezentowanie własnych skojarzeń z Polską po krótkim pobycie w naszym kraju. Mamy więc zatem serię zdjęć oraz portretów przedstawicieli polityki, kinematografii, muzyki i szeroko pojętej sztuki. I pierogi. I rybę. Więcej ryb. I kotka, bardzo słodkiego z resztą. Dla niektórych obecny w sesji kawior to prędzej Rosja niż Polska, ale cóż poradzić, widocznie Teller również przez pryzmat kawioru Polskę postrzega i ma do tego prawo. Mamy też oczywiście Anję. Anję dzierżącą pokaźny bukiet róż, Anję z ziemniakami i Anję na szczycie kopca ziemi, a także Anję uroczo zajmującą się stanem polskich chodników w towarzystwie zagęszczarki nawrotnej(?). To jest ten rodzaj sesji, która albo podoba się od pierwszego spojrzenia albo totalnie odrzuca, nie ma uczuć pośrednich. Osobiście należę do pierwszej grupy, natomiast wszystkim, dla których obecność takiej sesji jest niezrozumiała w nomen omen prestiżowym Vogue'u, pragnę zaznaczyć, iż to właśnie ten tytuł swojego czasu przodował w publikowaniu niesztampowych pomysłów zdjęciowych, a w DNA magazynu wpisane jest przekraczanie pewnych granic i bycie globalnie o krok przed konkurencją. To nie kto inny jak Anna Wintour jako pierwsza skrzyżowała na okładce high fashion z ubraniem z sieciówki, a Vogue Italia opublikował sesję wskazującą na stan upojenia alkohowego modelek. Można kwestionować poziom czy walor estetyczny tego typu publikacji, ale ich obecność akurat w tym magazynie nie powinna dziwić.

Po lekturze magazynu w całości, najbardziej zapadła mi w pamięć nie Anja leżąca na ziemniakach, lecz dział kultury. Oczywiście, kultura niezwykle ważna jest, ale coś chyba poszło nie tak, skoro akurat na ten dział zwróciłam najbardziej uwagę w gazecie, która jednak winna być głównie poświęcona modzie. Numer przypomina mi bardziej manifest polityczny, co absolutnie nie przeszkadza (w naturze Vogue'a jest również poruszanie kwestii społecznych), tym niemniej tego typu element nie powinien stanowić nuty dominującej. To nie Wprost czy Polityka. Poza tym, podczas czytania przyprawiło mnie o irytację skupianie się na martyrologicznym wymiarze mody w Polsce, w związku z czym po zamknięciu numeru czułam się prędzej udręczona niż pozytywnie nakręcona. Owszem, polski rynek mody nie ma lekko. ale bardzo chciałabym, żeby wyjście z tego siemięrżnego tonu stało się w końcu modne. Na przestrzeni kilku ostatnich lat wydarzyło się w polskiej modzie naprawdę wiele, mamy całą rzeszę zdolnych projektantów, stylistów, fotografów, makijażystów. Doprawdy jest się czym chwalić i o czym pisać. I myślę, że nie tylko ja chciałabym wreszcie wyraźnie to zobaczyć i o tym przeczytać w którymś modowym magazynie.

Trzeba przyznać, że zamieszczone teksty pod względem redakcyjnym i merytorycznym są na dobrym a nawet wysokim poziomie, ale jest ich zdecydowanie za mało, szczególnie tych poświęconych wyłącznie modzie. Jeden kilkustronicowy raport dotyczący wpływu mediów społecznościowych na globalną branżę mody wiosny nie czyni. Zanim zasiadłam do napisania tej recenzji, specjalnie obejrzałam wywiad z Filipem Niedenthalem i rozmowę z Małgorzatą Belą. Obydwoje zgodnie twierdzili, iż magazyn przeznaczony jest dla świadomych i światowych Polek, w przedziale wiekowym około 30-40 lat. Co prawda do trzydziestki jeszcze mi daleko, tym niemniej nie wydaje mi się, żeby kobiety w tym wieku przy zakupie Vogue'a kierowały się wyłącznie chęcią przewertowania magazynu z nudów w podróży (od tego jest już wiele innych pozycji), a raczej poszukiwaniem konkretnej i wyrazistej wizualnej inspiracji oraz, przede wszystkim, kawałem angażującej lektury. Niewystarczająca ilość drugiego elementu niestety jest zauważalna.

Na szczególną uwagę zasługuje strona internetowa magazynu, która jest po prostu doskonała i od razu trafiła na moją listę codziennej prasówki do kawy (przyjemność wpisywania domeny "pl" bezcenna). Strona została podzielona na typowe dla tego typu platform segmenty jak moda, uroda, a także podstrony poświęcone pokazom mody, historii, street style'owi itd. Chapeau bas, redakcje innych modowych portali internetowych mogłyby wziąć przykład, bo jest to naprawdę merytoryczna perełka. Strona stanowi świetne uzupełnienie wersji papierowej, a raczej to wydrukowana wersja mogłaby być dopełnieniem portalu. Po mrówczym przejrzeniu wszystkich działów odniosłam wrażenie, iż to właśnie na stronie znajdują się o wiele ciekawsze i dłuższe treści, kompletnie zatem nie rozumiem ich nieobecności w pierwszym numerze. Gdyby wersję internetową złożyć choć częściowo w numer, z miejsca samozwańczo okrzyknęłabym Vogue'a bezkonkurencyjnie najlepszym pismem o modzie. W każdym razie na pewno warto regularnie zaglądać na vogue.pl.

W kioskach drugi numer z Evą Herzigovą na okładce, lada moment pojawi się trzecia odsłona polskiej biblii mody. Czy planuję zakup? Oczywiście, drugi numer na razie grzecznie czeka na swoją kolej przy porannej kawie a ja wyczekuję kolejnego. Definitywnie uważam, że warto dać polskiej edycji kredyt zaufania i pozwolić zadomowić się na polskim rynku. W tym momencie nie ma drugiego takiego magazynu z takim potencjałem i realną szansą na umiejętne kształtowanie wizerunku mody w Polsce nie tylko ze względu na swoją legendarną zagraniczną renomę, lecz także mocny zespół redakcyjny. Głęboko wierzę, że owa redakcja odrobi lekcje i wyciągnie wnioski, a w kolejnych numerach będzie więcej profesjonalnych tekstów poświęconych modzie. Jest dobrze, bo nie jest miałko, bezpłciowo oraz bezbarwnie, a spójnie, z charakterem i perfekcyjnie pomalowanym pazurem. Może być jednak jeszcze lepiej.
 Źródło zdjęcia tytułowego: mat. prasowe "Vogue" Polska 

__________________________________________

Spodobał Ci się wpis lub chciałbyś coś dodać od siebie? Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zostawisz komentarz ; )

Jeżeli nie chcesz przegapić nowych tekstów na blogu, zapraszam do śledzenia strony na facebook'u, na której komentuję również bieżące wydarzenia ze świata mody i dzielę się inspiracjami.

Jesień i zima to zdecydowanie moje ulubione pory roku. Wraz z nadejściem krótkich dni i niższych temperatur zawsze budzi się we mnie chęć do działania. Przez większość czasu jest ciemno i zimno, czerń nie płowieje, a ja nie odnoszę wrażenia, iż karykaturalnie odznaczam się na tle otoczenia. Z resztą, jeżeli ktoś zwraca uwagę na godziny publikacji moich wpisów, z łatwością może wydedukować o jakiej porze dnia (i nocy) preferuję pracować i lepiej mi się myśli.



Wiele osób, zasadniczo tych ciepłolubnych, nie widzi jedak nic pozytywnego w obecnej pogodzie za oknem, szczególnie pod kątem swoich stylizacji. No bo co to za frajda, opatulić się niczym mumia a następnie zagotować w pierwszym lepszym autobusie. W przypadku drugiego problemu, często wynika on z braku wiedzy a co za tym idzie naszych złych decyzji zakupowych. Mowa tu chociażby o zwracaniu uwagi na podszewkę płaszcza, o czym pisałam w ubiegłym roku tutaj oraz częściowo tutaj. Co do pierwszej kwestii, wadę można bardzo łatwo przekuć w zaletę. W końcu możliwość warstwowego noszenia ubrań daje większe pole dla kreatywości. Sęk w tym, aby w naszej szafie znajdowały się rzeczy, których zakładanie sprawia nam przyjemność. Owszem, odnalezienie połączenia estetycznego i ciekawego z funkcjonalnym bywa trudne, nie jest jednak niemożliwe. Przykład? Polska projektantka Anna Dudzińska, której to twórczości poświęcam dzisiejszy wpis.



"DUDZINSKA to marka, której styl można określić jako użytkowa awangarda.", takie zdanie widnieje na stronie marki i całkowicie się z nim zgadzam. Projektantka w oryginalny sposób wplata inspiracje architekturą i nowoczesnym wzornictwem, eksponuje strukturę wykorzystywanych materiałów i bawi się trójwymiarowością. Brzmi dość szalenie, jednak proste, przyjazne dla sylwetki kroje ubrań uspokajają całość, dając wizualnie bardzo ciekawy efekt. Przede wszystkim są to jednak rzeczy jak najbardziej do noszenia na codzień, w większości utrzymane w ciepłej kolorystyce. Dominują beże i szarości, gdzieniegdzie przeplatane niebieskim tudzież czarnym. Część projektów okraszono uroczymi frędzlami w większej bądź mniejszej ilości.



Gdzie nie spojrzeć, u Anny Dudzińskiej króluje wełna. Wełna, wełna i jeszcze raz wełna. Żaden nędzny akryl, projektantka w ten sposób manifestuje m.in. swój silny związek z naturą. Więź tą doskonale widać w niesamowicie klimatycznej kampanii "Natural Thing", autorstwa Kasi Bielskiej. Zachęcam do wzięcia udziału w tej wizualnej uczcie dla oka (klik), aż chce się owinąć w jeden z zaprezentowanych swetrów czy szalików, co z resztą ostatecznie zachęciło mnie do złożenia zamówienia (tak jakby wcześniej trzeba było mnie jakoś wybitnie przekonywać, dobry design broni się sam).



Mięsiste czapki? Są. Przeskalowane szaliki? Również. Fantazyjne swetry? Obecne. A także sukienki, tuniko-swetry, płaszcze, spódnice, nawet spodnie! Pomimo mocno estetycznie określonej formy ,ubrania od Dudzińskiej dają szerokie pole do popisu w kwestii stylizacji. Wybór jest naprawdę szeroki, wszystko oczywiście w stu procentach z najwyższej jakości, specjalnie wyselekcjonowanej wełny. Co więcej, każda rzecz wykonywana jest ręcznie w Polsce, zatem dokonując wyboru, mamy okazję wesprzeć nasz rodzimy rynek. W związku z "handmade", przy składaniu zamówienia online należy liczyć się z możliwością 14 dniowego oczekiwania, co i tak nie jest żadnym utrudnieniem. Koniec końców apetyt rośnie w miare czekania. Ubrania projektantki można było zobaczyć podczas ostatnich targów HUSH, stacjonarnie natomiast należałoby się udać do Designers Place bądź Miasteczka Wilanów w Warszawie. Cieszy mnie obecność projektów Anny Dudzińskiej w jednym z berlińskich butików. 


Zdaję sobię sprawę, iż co poniektórych mogą zrazić teoretycznie mało przystępne ceny. Trudno jednak, żeby tak autorska praca została wyceniona jak pierwsze lepsze rzeczy z sieciówki. Co więcej, tak być nie powinno. Dopóki nie dostrzeżemy i nie docenimy, iż za daną realizacją stoi konkretna osoba, jej pomysłowość a co za tym idzie projekt, swoista unikalność czy wręcz unikatowość, do tego ręczna robota i dbałość o detal, cena zawsze będzie wydawała się zbyt wygórowana. Może zamiast po raz kolejny kupić jednosezonowe modowe koszmarki, warto zainwestować w rzecz, która przy odpowiedniej pielęgnacji posłuży nam na długie lata? Nie może, a na pewno. 



Warto śledzić strone na Facebook'u projektantki, oprócz znalezienia inspiracji jest to najprostrza droga do bycia poinformowanym o rabatach i wyprzedażach. W tym miejscu chciałabym docenić profesjonalność w kontakcie i obsłudze klienta, nawet tak informatycznie ułomnego jak ja. Niby oczywiste, a niestety dalej stanowi abstrakcję dla niektórych firm czy, o zgrozo, większych platform sprzedażowych, teoretycznie budzących większe zaufanie. Na razie postanawiam jednak odpuścić i nie wskazywać nikogo palcem, do dwóch razy sztuka ; )



Na zakończenie, a propos samego szalika, jestem nim nieustannie zachwycona. Pomimo swej obszerności jest zadziwiająco lekki i znakomicie grzeje.Nie do końca jest biało-czarny (tak jak jest to widoczne na zdjęciach), raczej ecru i ciemnoszary, ale dzięki temu nie tworzy przesadnego kontrastu z moją twarzą. Co prawda polubił się aż za bardzo z moim płaszczem od Neige Tees, a co za tym idzie permanentnie zdarza mu się go "obłazić", tym niemniej radość z jego noszenia przyćmiewa tę małą niedogodność.

Marzyliście o miękkim, ciepłym, a do tego niebanalnym swetrze? Teraz wiecie gdzie szukać. 









fot. Nikola Mróz

szalik: Anna Dudzińska via annadudzinska.com
płaszcz: Neige Tees
buty: Kazar
koszula: Wólczanka
okulary: Brylove
biżuteria: Yes, Apart, W.Kruk
kolczyki w kształcie dłoni KOPI


__________________________________________

Spodobał Ci się wpis lub chciałbyś coś dodać od siebie? Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zostawisz komentarz ; )

Jeżeli nie chcesz przegapić nowych tekstów na blogu, zapraszam do śledzenia strony na facebook'u, na której komentuję również bieżące wydarzenia ze świata mody i dzielę się inspiracjami.

Nikogo chyba nie zaskoczę stwierdzeniem, iż zamiast irytującego włóczenia się po galeriach handlowych, preferuję poszukiwania w Internecie, Nie jest to nic odkrywczego, w końcu coraz więcej z nas ochoczo robi zakupy wirtualnie. Prosty, przyjemny i wygodny sposób ( o ile nie musimy użerać się zbytnio z kurierem), do tego gdy dobrze poszukać, można natrafić na prawdziwe perełki. 


No właśnie, w dzisiejszym wpisie chciałabym zachęcić Was do wytyczania własnych zakupowych ścieżek, niekoniecznie na tych najpopularniejszych stronach. W końcu celem jest wyróżnienie się, zatem im marka mniej znana szerszemu gronu konsumentów, tym lepiej. Oczywiście, często jest to proces czasochłonny, tym niemniej apetyt rośnie w miarę jedzenia, a znalezienie trofeum daje niewątpliwie satysfakcję. W moim przypadku idealnym przykładem jest długi, wykonany z surowej w dotyku wełny płaszcz, wzbogacony na plecach o parę budzących lekką nieufność oczu. Za projektem owego ubrania stoi Neige Tees, marka do tej pory zupełnie mi obca, na której trop wpadłam kompletnie nieoczekiwanie.



Bardzo lubię, gdy moda łączy się ze sztuką, w mniej lub bardziej oczywisty sposób. Dzięki temu pozornie proste rzeczy o nic nie odkrywającym kroju, pod względem estetycznym mogą wzbić się na zupełnie inny poziom. Czasem jeden detal potrafi nadać nowy kierunek i zadecydować o oryginalności danego ubrania. Innymi słowy, jest to najprostrza droga do ożywienia swojej garderoby i przełamania jej banalności. O poznaniu nowych artystów nie wspominając.


Jak napisałam wyżej, na markę Neige Tees natknęłam się zupełnie przypadkiem. Do zerknięcia okiem na jej ofertę nie musiałam się za długo przekonywać. Mianowicie marka szyje w Polsce, w ograniczonej ilości, czyli tak, jak modowa część mojej duszy lubi najbardziej. Co więcej, materiałami dominującymi w kolekcjach są wełna, bawełna oraz wiskoza. W momencie odbioru płaszcza pozytywnie zaskoczyła mnie również mrówcza dbałość wykończenia, co niestety w dalszym ciągu nie jest nadrzędną sprawą w przypadku niektórych polskich marek. Biorąc pod uwagę stosunek ceny do jakości, ubrania Neige Tees to nader okazyjny kąsek.



Patrząc na ofertę marki, nie należę raczej do jej grupy docelowej. Praktycznie wszystkie propozycje Neige Tees wpisują się w ruch normecore'u oraz sportowego streetwear'u, są to więc kierunki raczej dla mnie odległe, punktem wspólnym jest jednak wszechobecna czerń. Jeżeli ktoś poszukuje prostego t-shirtu, oversizeowej bluzy czy płaszcza, które nie rozpadną się po pierwszym praniu, z pewnością znajdzie coś dla siebie.

Biorąc pod uwagę estetykę i obecne trendy panujące na świecie, wcale nie dziwi mnie zdecydowanie bardziej zaznaczona obecność marki za granicą aniżeli w Polsce. Fani MSBHV znajdą Neige Tees stacjonarnie w Pradze, Londynie, Amsterdamie oraz Antwerpii.



Last but not least, byłoby dużą ignorancją z mojej strony nie napisać o artystce, w której głowie zrodziły się owe tajemnicze oczy. Mowa o Aleksandrze Waliszewskiej, polskiej malarce, graficzce oraz ilustratorce, do której efektu współpracy z Neige Tees należy właśnie m.in. mój płaszcz. Artystka nieustannie zaskakuje, malując średnio jedno dzieło dziennie. Wszystki lubujących się w sztuce przyprawiającej o gęsią skórkę odysłam na http://waliszewska.tumblr.com/ oraz https://www.youtube.com/watch?v=iYKEm5KTAvM . Ja jestem nieprzerwanie zachwycona.



płaszcz: Neige Tees via neigetees.com
koszula: vintage
spodnie: Massimo Dutti
buty: Uterque
torebka: Lauren by Ralph Lauren
biżuteria: Apart, W.Kruk. Yes
kolczyki w kształcie dłoni: KOPI via kopi.com.pl

Fot. jak zawsze niezawodna Nikola Mróz <3
__________________________________________

Spodobał Ci się wpis lub chciałbyś coś dodać od siebie? Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zostawisz komentarz ; )

Jeżeli nie chcesz przegapić nowych tekstów na blogu, zapraszam do śledzenia strony na facebook'u, na której komentuję również bieżące wydarzenia ze świata mody i dzielę się inspiracjami.


Kto śledzi mnie na instagramie, ten prawdopodobnie zdążył już zauważyć moje zamiłowanie do książek i estetycznie wydawanych magazynów. Nie ukrywam, iż największą miłością pałam do książek o modzie i to po nie sięgam najczęściej. Ogromną radość sprawia mi również ich kupowanie, szczególnie tych elegancko wydanych. Niestety, ilość profesjonalnych publikacji o modzie w języku polskim na naszym rynku wciąż jest nikczemnie mała i dość ograniczona, biorąc pod uwagę różnorodność podejmowanych tematów (ile można o Chanel i Diorze?!). Na szczęście są jeszcze księgarnie arystyczne, sprowadzające wybrane pozycje obcojęzyczne i chwała im za to. Tym niemniej chciałabym kiedyś ujrzeć prawdziwie szeroki wybór w rodzimych księgarniach, niczym w tych londyńskim. Mam nadzieję, że nie jest to mimo wszystko marzenie ściętej głowy.

Biorąc pod uwagę sytuację na przestrzeni kilku ostatnich lat, coś się jednak zmienia i  być może ma to jakiś związek z ogólnie rosnącym zainteresowaniem modą. Coraz częściej w gąszczu blogerskich publikacji o stylu (nie wszystkie są złe, co nie zmienia faktu, że spora ich część jest zbędna czy wręcz szkodliwa nie tylko dla leśnego ekosystmu) można znaleźć naprawdę ciekawe publikacje i to im mam zamiar poświęcić ten wpis. W końcu aura za oknem sprzyja czytaniu. Zapraszam zatem na mój subiektywny wybór, starałam się wybrać książki wydane niedawno, tak aby ich dostępność nie była ograniczona. Kolejność przypadkowa. 

Grażyna Hase. Miłość, moda, sztuka

Autor: Krzysztof Tomasik
Wydawnictwo: Marginesy

Peerelowska modna to niezwykle wdzięczny temat, pełen ciekawostek i nieskończone źródło inspiracji, niestety nadal traktowany po macoszemu. Jeżeli ktoś miał okazję zwiedzić wystawę "Modna i już! Moda w PRL" lub przeczytać o niej moją recenzję, to wie, iż jedną z głównych bohaterek tego wydarzenia była właśnie Grażyna Hase. Aby jeszcze bardziej zgłebić temat, ta książka jest zdecydowanie warta przeczytania. Obecna w biznesie modowym od ponad pięćdziesięciu lat, Hase jest niewątpliwie szalenie ciekawą osobą, a lektura na jej temat zawiera mnóstwo anegdot nie tylko o życiu zawodowym projektantki i jej dorobku artystycznym.

___________________

Alexander McQueen. Krew pod skórą.

Autor; Andrew Wilson
Tłumaczenie: Kamil Maksymiuk, Bartosz Czartryski, Marta Faber
Wydawnictwo: SQN


Do Alexandra McQueena mam szczególny sentyment. To właśnie od ujrzenia jego pokazu w internecie, zaczęła się moja bezwarunkowa miłość do mody, która przerodziła się w blisko ośmioletnią już pasję. Enfant terrible świata mody również gościł już na moim blogu, w najdłuższym popełnionym przeze mnie wpisie.

O McQueenie krąży wiele legend i plotek odnośnie jego zachowania i charakteru. Najczęstszym skojarzeniem jest obraz wrażliwca, nierozumianego przez świat, geniusza, który raz na zawsze zmienił oblicze mody. Trudno się z tym nie zgodzić, jednakże biografia (co istotne, w pełni zaakceptowana przez rodzinę i bliskich, którzy nie próbowali zataić niewygodnych informacji), odkrywa zgoła inne oblicze Lee.  Mianowicie okazuje się, że z projektanta było... niezłe ziółko, a jego postępowanie wielokrotnie budziło zgorszenie. O kontrowersyjności McQueena wiedziałam od dawna, tym niemniej pewne fakty mnie zaskoczyły. Lektura może i nie należy do najprzyjemniejszych, jest za to niezmiernie fascynująca. Czy pomaga w zrozumieniu procesu twórczego projektanta? Nie do końca, tym niemniej pozwala na lepsze poznanie jego zawiłej osobowości.

Niedawno w naszych księgarniach ukazała się biografia w języku polskim. Miałam przyjemność przeczytać wersję obcojęzyczną, której wydanie jest nieporównywalnie gorsze od polskiego, natomiast według obiegowej opinii nie można zarzucić poważnych błędów tłumaczeniu. W wolnej chwili mam w planach przeczytanie polskiej publikacji, wtedy ostatecznie będę w stanie wydać osąd i zaktualiować wpis ; )

____________________

 Francja Elegancja. Z historii Haute Couture

Autor: Piotr Szaradowski
Wydawnictwo: Dolnośląskie



Publikacja jest dla mnie absolutnym hitem jesieni i rozpływam się nad nią nieustannie, lecz aby trwale przyswoić jak najwięcej informacji, musiałam bardzo powstrzymywać się od przeczytania książki za jednym zamachem. O ile mnie pamięć nie myli, jest to pierwsza pozycja tego typu, wydana na naszym rynku. Jeżeli dowiadywać się o Haute Couture, to tylko od prawdziwego pasjonata i eksperta w tej dziedzinie, którym bez wątpienia jest Piotr Szaradowski, doktor nauk humanistycznych, wykładowca oraz posiadacz pokaźnej kolekcji egzemplarzy "wysokiego krawiectwa" (część z nich znajdziemy w książce). Szaradowski jest również autorem bloga Muzealne Mody. Strona co prawda nie jest już aktualizowana, niemniej jednak jej treść pozostaje prawdziwą kopalnią wiedzy oraz albumem pięknych ubrań. 

Książka w szczegółowy sposób przedstawia historię Haute Couture i co najważniejsze, nie skupia się wyłącznie na najgłośniejszych nazwiskach. Autor ponadto w przejrzysty i logiczny sposób opisuje ewolucję tego zjawiska, od początków aż po dzień dzisiejszy, finał zwieńczająć rozmową z couturierem Julienem Fournie. Publikacja jest nie tylko pochwałą rzemiosła, to także uczta dla oka wrażliwego na szatę graficzną, do tego wydana na przepięknym, eleganckim papierze. Czyta się jednym tchem i szybko żałuje, że to już koniec tej fascynującej podróży pośród haftów oraz plis.

___________________


Agencja modelek Eileen Ford

Autor: Robert Lacey
Wydawnictwo: Marginesy


Najlżejsza pozycja z tej listy, przyjemna, aczkolwiek zachęcająca do nieśmiałej reflekcji nad modowym "targowiskiem próżności". Jeżeli ktoś kiedykolwiek zastanawiał się nad tym, w jaki sposób profesja modelki stała się intratnym i pożądanym zawodem, odpowiedź znajdzie właśnie w tej książce. Za wszystkim stoi Eileen Ford- kobieta, która jako pierwsza stworzyła agencję modelek z prawdziwego zdarzenia i przyczyniła się do profesjonalizacji środowiska. To dzięki niej wiele anonimowych dziewczyn stało się modelkami-supergwiazdami. Bezkompromisowa, odważna i szczera, Eileen Ford może stanowić wzór dla współczesnych kobiet w osiąganiu swoich celów. Szkoda tylko, że książka wydana jest w iście makulaturowej wersji.

__________________

Życie na miarę. Odzieżowe niewolnictwo.

Autor: Marek Rabij
Wydawnictwo: Biblioteka Akustyczna




Książce Marka Rabija poświęciłam osobny wpis na blogu i, co cieszy mnie niezmiernie, jest on jednym z najchętniej czytanych na mojej stronie. Obowiązkowa lektura dla osób chcących zacząć świadomie podchodzić do swojej garderoby.

Życzę przyjemnego czytania w zimowe wieczory ; )

Wszystkie okładki książek pochodzą ze strony internetowej Empiku, pierwsze zdjęcie natomiast z tego profilu.
__________________________________________

Spodobał Ci się wpis lub chciałbyś coś dodać od siebie? Będzie mi niezmiernie miło, jeżeli zostawisz komentarz ; )

Jeżeli nie chcesz przegapić nowych tekstów na blogu, zapraszam do śledzenia strony na facebook'u, na której komentuję również bieżące wydarzenia ze świata mody i dzielę się inspiracjami.

Tych butów nie trzeba już raczej nikomu przedstawiać. Kiedy kilka dobrych lat temu na polski rynek weszły buty marki Mellisa, od razu widziałam, iż prędzej czy później choć jedna para zawędruje do mojej garderoby. Od zakupu zazwyczaj jednak odciągały mnie radosne kolory oraz różnego rodzaju zdobienia, kilometry mijające się z moim poczuciem estetyki. Koniec końców zdecydowałąm się na czarne (któż by przypuszczał) balerinki, model do tej pory generalnie omijany przeze mnie szerokim łukiem.

Tym krótkim akapicikiem, niczym typowa szafiarka, mogłabym zakończyć wpis, niemniej nie byłabym sobą nie dorzucając kilku informacji odnośnie marki i jej filozofii. Po kolei zatem ; )


Założona w 1971 roku, Melissa jest wiodącą marką cieszącego się międzynarodowym uznaniem producenta obuwia Gredene. Jej buty produkuje się w 13 fabrykach, łącznie dającym zatrudnienie blisko 20 000 osobom na terenie Brazylii, skąd oczywiście melliski się wywodzą. Zdecydowanie jest to miły ukłon w kierunku lokalnej produkcji oraz pilnowania przestrzegania praw pracowników.. Corocznie 400 nowych modeli jest wypuszczanych na rynek, a łączna produkcja wynosi około 176 milionów par, które rozprowadzane są w 80 krajach dookoła globu. Jest to dość imponująca liczba. Oprócz butów, w ofercie można również znaleźć torebki, biżuterię, a nawet perfumy. Marka ochoczo współpracuje ze światowej sławy projektantami oraz artystami różnej maści, regularnie lansując specjalne kolekcje, do tej pory zaprojektowane m.in. przez Karla Lagerfelda, Vivienne Westwood, Karima Rashida, Jean Paul Gaultiera czy Zahę Hadid. Wybór jest zatem dość spory i powinien zadowolić nawet najwybredniejszych.


Wpierw jednak trzeba przekonać się do plastiku. A skoro już o nim mowa, wypadałoby doprecyzować z czego melliski są robione. Otóż w 2007 roku firma opatentowała Mellflex™, termoplastyczne tworzywo, z którego wykonuje swój flagowy produkt. Do jego zalet, poza plastycznością, zalicza się elastyczność, wodoodporność oraz wytrzymałość. Wszystkie te cechy pozwalają w teorii na stworzenie komfortowego, dopasowanego do indywidualnych potrzeb (i stóp) obuwia. Melissa nie spoczywa na laurach i nieustannie próbuje ulepszać swoją technologię, dzięki czemu możemy cieszyć się modelami w wersji zarówno połyskującej jak i matowej. Co więcej, jako flagową zaletę, firma podaje monosubstancjonalność swojego tworzywa. Jest to istotne ze względu na chęć zminimalizowania ilości odpadów produkcyjnych oraz maksymalizacji zysku z recyklingu. Bo marka chciałaby, aby jej drugie imię brzmiało "zrównoważony rozwój i ekologia" i zdaje się, iż jest na jak najlepszej drodze do osiągnięcia tego celu. Mianowicie dzięki użyciu monotworzywa, firma pratycznie w 100% wykorzystuje niesprzedane pary, przetapiając je na modele z nowego sezonu. Maksymalny recykling, minimalne zużycie wody. 



Wszystko brzmi ładnie i pięknie, ale jest jedno "ale", a na imię mu "bezpieczeństwo". Mianowicie firma reklamuje melliski jako nietoksyczne, hipoalergiczne obuwie, całkowicie nieszkodliwe dla środowiska jak i naszego zdrowia. Sęk w tym, iż informacje te nie zostały w żaden sposób potwierdzone w niezależnych testach, Melissa również uchyla się od publikacji jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie słuszności swoich słów.

W czym tkwi problem? Jakkolwiek nie nazwać cudownego tworzywa opatentowanego przez giganta obuwniczego, Mellflex™ pozostaje odmianą dobrze nam znanego, popularnego polichlorku winylu, w skrócie PVC. W kwestii ekologii zdania są podzielone Z jednej strony plastik rozkłada się przez bardz długi okres czasu, z drugiej jednak Mellisa pilnuje recyklingu i tym samym pozbywa się tej zagwozdki. Inną sprawą jest toskyczność, której PCV nie można niestety odmówić. Chodzi przede wszystkim o związki chemiczne, uwalniające się podczas produkcji, oskarżane o powodowanie poważnych problemów zdrowotnych, m.in. zaburzeń hormonalnych czy systemu immunologicznego, o kancerogenności nie wspominając. Co więcej, związki te prawdopodobnie uwalniają się również poczas użytkowania produktu, co w przypadku użytkowania butów, mających bezpośredni kontakt z naszą skórą, może być szczególnie niebezpieczne. Nie może więc być mowy o nietoksyczności czy hipoalergiczności mellisek, Aspekt ekologiczny również przestaje być aż tak transparentny, tym niemniej moim skromnym zdaniem obuwie z Mellflex'u można uznać za dość proekologiczną alternatywę dla skórzanych wyrobów, do tego estetyczną. 




Jedno jest pewne, buty są ciekawą opcją dla wszystkich wegan, wegetarian itd, wszak przy produkcji żaden zwierz w imię mody nie cierpi. Co do wygody użytkowania, ilu posiadaczy tyle opinii. Na podstawie własnych doświadczeń mogę powiedzieć, że w upalne dni moje melliski okazały się niezawodne, po przyzwyczajeniu stopy obyło się już bez otarć. Obcasy ścierają się, ale w ślimaczym tempie i generalnie rzecz ujmując, buty są nie do zdarcia, czego moja para dała dowód podczas dwudniowego festiwalu muzycznego. Melliski znajdą również również zastosowanie jako odświeżacz powietrza w garderobie. Ich zapach jest niesamowicie intensywny, do tego stopnia, iż nawet przebywając w nich poza domem można wyczuć ich woń.


Podsumowując, czy polecam? Cóż, warto przekonać się na własnej skórze, posiadanie choć jednej pary może stanowić urozmaicenie w szafie. Zdecydowanie odradzam natomiast zaopatrywanie się w podróbki tudzież buty z tradycyjnego plastiku. Ani to ekologiczne, ani estetyczne, ani trwałe i wygodne.


marynarka: COS
spodenki, torebka: Massimo Dutti
buty; Mellisa
okulary: Brylove
biżueria: Apart, W.Kruk, Yes
kolczyki w kształcie dłoni: KOPI

fot. Dominika Dąbrowska